OrdinaryMan คนธรรมดา

ผมเป็นคนธรรมดา ที่อยากมีบล็อกเป็นของตัวเองคนหนึ่ง ไม่ว่าจะมีคนอ่านมั้ยก็ช่าง
ใจจริงๆก็อยากให้มีเยอะๆแหละ อยากได้กำลังใจและคำติชมนี่ แต่จะให้ทุกอย่างมันเป็นดังใจหวังมันไม่ง่าย

"โง่ลงทุกวัน
ความจำแย่ลง
ความฝันน้อยลง
แต่...มีความสุขมากขึ้น"
จาก หนังสือ หัวแตงโม๑ เมื่อหัวข้าพเจ้ากลายเป็นแตงโม

คำพูดในการ์ตูนแนว abstract เล่มหนึ่งที่ชื่อหัวแตงโมนี้โดนใจผมอย่างแรง
แต่กลับไม่ง่ายที่จะทำตาม หากคุณยังมีความต้องการทางโลกมากมาย

หลายคนบอกว่าผมฉลาด เรียนเก่ง อ่านหนังสือความจำดี มีความฝันที่มากมาย
แต่ในโลกแห่งความเป็นจริง ผมกลับไม่พอใจในสิ่งที่เป็นสักเท่าไหร่นัก

ผมไม่คิดว่าผมฉลาด ไม่ว่าผมจะเรียนเก่งหรือไม่ แต่ผมรู้ว่าผมอ่อนหัดเรื่องโลกมากๆ
เปรียบเหมือนกบในกะลา ที่ไม่กล้าออกไปสู่โลกกว้าง กลัวที่จะออกจากกำแพงรอบๆตัว
กลัวว่าจะไม่สบายเหมือนในกะลาอันนี้ กลัวความลำบาก ทั้งที่ซักวันเราก็ต้องออกไปอยู่ดี

ผมอยากเป็นได้เหมือนคำพูดประโยคที่บอกข้างต้น หากมันทำให้มีความสุขมากขึ้น
โง่ลงทุกวันก็ไม่เลว ผมไม่มีความจำเป็นอะไรที่จะต้องฉลาด
ความจำแย่ลงก็อาจจะดี จะได้ไม่ต้องมาจำเรื่องปวดหัวมากมายก่ายกอง
ความฝันน้อยลง อาจดีที่สุด จะได้ไม่ต้องเสียเวลาไขว่คว้าอะไรมากมาย

ยิ่งพอผมได้อ่านคอลัมน์ Life Talk ใน นิตยสาร GM เดือนมกราคม 2551
บทความที่ชื่อ วิถีขอคนโง่? (มีเครื่องหมายคำถามติดมาด้วย) โดย เรืองรอง รุ่งรัศมี
เจ้าของผลงาน รวยรินกลิ่นชา, หมาป่าบนทุ่งกระดาษ, โอบกอดจันทรา
ผมก็ยิ่งอยากเข้าสู้วิถีคนโง่ แต่เป็นคนโง่ที่ ตื่นมามีข้าวกิน เจ็บป่วยมีเงินหาหมอ เที่ยวไปเรื่อยๆตามใจตัวเองได้

สุดท้ายแล้วก็เดินไปสู้ความตายเงียบๆแล้วก็จบ
ไม่จำเป็นจะต้องมาเสียดายโอกาส และ เงินทองมากมาย
ไม่จำเป็นต้องกินดีอยู่ดีมากมาย ไม่ต้องรักษาฟอร์ม กลัวเสียมาด
ตราบใดที่เรายังมีสิ่งที่เรียกว่าความสุขอยู่ ก็ดีพอแล้ว

อีกประโยคโดนใจของบทความนี้ที่ผมชอบพอจับใจความได้ว่า
ไปเที่ยวไปค้างบ้านใคร จะโดนเขาฆ่าทิ้งก็ไม่เป็นไร คนโง่ๆก็ตายไปคนหนึ่งเท่านั้นเอง ไม่ได้สร้างความเดือดร้อนให้โลกเลย
แต่ถ้าเป็นผม ถ้าจะฆ่ากันก็อย่าให้มันทรมานนะ ไม่กลัวตายครับ แต่กลัวเจ็บ ฮ่าๆๆ

ผมชอบวิถีของคนโง่นะ แต่ผมอาจจะยังไม่พร้อมจะก้าวสู่วิถีนั้น ผมยังมีสิ่งที่ผมยังตัดใจไม่ได้อยู่เยอะเกินไป
เพราะความสุขของผมคืออย่างน้อยทำสิ่งที่ผมชอบ แล้วให้มันพออยู่ได้อย่างที่คุณเรืองรองว่าไว้ว่า
ให้มีข้าวกิน มีเงินใช้ยามป่วย ไม่ต้องรวยเป็นพันล้าน ก็พอใจแล้วล่ะครับ

แต่ตอนนี้ผมยังทำไม่ได้ ผมยังค้นหาตัวเองไม่เจอ ผมยังเลี้ยงตัวเองไม่ได้ แถมยังมีฝันอีกมากมาย
ถ้าผมเลี้ยงตัวเอง ทำสิ่งที่ชอบ และหมดฝันแล้ว ผมอาจจะเข้าสู่วิถีคนโง่ก็ได้

ปล. คุณอาจจะคิดว่าผมปลงแล้ว ถึงได้มาโพสเรื่องแบบนี้ ความจริงคือยังครับ อย่างที่บอก แค่อาจจะเท่านั้น
ฝันของผมมันแทบจะเป็นอีกด้านของวิถีนี้เลย แต่อาจจะใกลักันเหมือน อัจฉริยะกับคนบ้า หรือ สูงสุดคืนสู่สามัญ ก็ได้
เพราะฉะนั้น คุณคงจะได้เห็น entry ใหม่ที่ผมจะโพสขึ้นมา บ้าๆบอๆ หรือ เศร้าๆ ก็ได้ครับ
แล้วแต่ตามมุมมอง และอารมณ์ของคนธรรมดาคนนี้ครับ :)

สุดท้ายขอเอาเพลงที่คิดว่าเข้ากันกับ entry นี้มานะครับ

เพลง เรื่องธรรมดา ของ อพาร์ตเมนต์คุณป้า