OrdinaryMan คนธรรมดา

ผมเป็นคนธรรมดา ที่อยากมีบล็อกเป็นของตัวเองคนหนึ่ง ไม่ว่าจะมีคนอ่านมั้ยก็ช่าง
ใจจริงๆก็อยากให้มีเยอะๆแหละ อยากได้กำลังใจและคำติชมนี่ แต่จะให้ทุกอย่างมันเป็นดังใจหวังมันไม่ง่าย

คราวที่แล้วผมได้กล่าวถึง วิถีของคนโง่นั้นเป็นเช่นไร

(ถ้าใครเพิ่งเข้ามาอ่านครั้งแรก อยากให้อ่าน วิถีของคนโงนั้นเป็นเช่นไร ก่อนนะครับ) 

บางคนอาจมองว่ามันไม่ใช่ความโง่ หรือ การไม่มีความฝัน แต่จริงๆผมว่าแล้วแต่มุมมองครับ
ที่ใช้ชื่อคนโง่ก็เพราะ เราคิดว่าเรารู้ตัวว่าโง่ในหลายๆเรื่อง แต่มีความสุขกับมัน
แม้ว่าเราจะทำกับข้าวไม่เป็น เรียนหนังสือไม่เก่ง ไม่มีความสามารถมากมายก็ตาม
ผมไม่ได้บอกครับ ว่าตามความฝันไม่ได้ แต่หากเราไม่ยึดติดกับฝันมากไป แล้วมองสิ่งรอบตัว
อาจจะเดินตามความฝันช้าลง แต่วบายใจมากขึ้น อาจจะมีความสุขก็ได้
เหมือนในการ์ตูนหัวแตงโมเล่ม ๑ ที่บอกว่า ฝันน้อยลง มีความสุขมากขึ้นครับ

ผมไม่ได้ชักนำให้ผู้คนต้องทำตามหรืออย่างไร เพราะมันไม่ง่าย และความพึงพอใจของแต่ละคนก็ไม่เหมือนกัน
ผมแค่อยากนำเสนอมุมมอง และ สิ่งดีๆ และผมไม่ได้บอกว่าผมคิดถูกครับ
ผมคิดว่ามันอ่านแล้วสบายใจดี เลยนำมาให้อ่านก็เท่านั้นครับ
หวังว่าหลายคนคงชอบนะครับ และขอบคุณสำหรับทุกๆกำลังใจ และ ความเห็นที่ดีครับ

หลังจากผมพิมพ์เรื่องวิถีคนโง่ ผมก็ได้เห็นคอมเม้นต์ของคุณจิ๊ก ทื่บอกว่า ไม่อยากดิ้นรน
ทำให้ผมนึกถึงเรื่องอีกเรื่อง เกี่ยวกับ ความพอใจของมนุษย์นี่แหละครับ

วิถีคนโง่นั้นอาจจะดูเหมือนเรียบง่าย แต่มันอาจจะไม่ง่ายสำหรับบางคน รวมทั้งผมด้วย
เหตุผลอาจมีมาก แต่ที่ผมคิดว่าเป็นสิ่งหลักๆเลยก็คือ คุณต้องค้นพบตัวเอง และ ปล่อยวางพอประมาณ
ไม่เช่นนั้น หากคุณไม่ค้นพบตัวเอง หรือ สิ่งที่คุณต้องการแล้ว คุณจะว่างมาก

ความว่างนั้น เป็นสิ่งที่ มนุษย์ต้องการมากที่สุด ยามที่มีสิ่งที่ต้องแบกรับไว้มากมาย
ที่เห็นชัดๆก็คือ การงาน หลายคนยุ่งเพราะงานรัดตัว หรือ อาจเพราะเหตุผลอื่นๆ
หากสิ่งเหล่านั้นถาโถมเข้ามาในชีวิตคุณ สิ่งที่คุณต้องการก็คือ หยุด

หากแต่ความว่างก็มีอีกด้านหนึ่งของมัน ถ้าคุณว่างมาก สิ่งที่จะตามมาก็คือความเบื่อ
เหมือนในหนังสือ กรรมกรข่าวเล่ม ๑ ของ คุณสรยุทธ สุทัศนจินดา ที่เขาว่าตอนตกงาน
มีเงินเหลือครับ แต่ไม่มีอะไรทำ ทะเลาะกับหมา มองดูต้นไม้ ดอกไม้ เรื่อยเปื่อย
นี่ขนาดเขามีเงินเหลือนะครับ ถ้าคุณไม่มีเงิน(เหมือนผม) คุณจะทำยังไง
สุดท้ายก็คงวนกลับมาสู่วังวนเดิม

ผมคงบอกไม่ได้หรอกครับ ว่าคุณควรทำเช่นไร ชีวิตเป็นของคุณ
ความว่างอาจเป็นเหมือนน้ำ ธุระอาจเป็นเหมือนอาหาร
ทานจนฝืดคอแล้วจึงดื่มน้ำ หิวอีกทีเมื่อไหร่ก็กลับมาทานข้าวเหมือนเดิม
แต่ที่สุด ความว่างที่หลายคนต้องการอาจไม่ใช่แค่น้ำเปล่า
อาหารที่บางคนต้องการ อาจะไม่เหมือนอีกหลายๆคน
คุณต้องพบตัวเองก่อนว่าคุณชอบทานอะไรจริงๆ ไม่ใช่กินตามค่านิยม
อย่างน้อยวิถีคนโง่ อาจเปรียบเหมือนอาหารที่เรียบง่าย ไม่หรูหรา แต่อร่อยและไม่แพง
คุณว่ามั้ยล่ะครับ? :)

ปล. การ์ตูนชุดเรื่องหัวแตงโม โดย คุณองอาจ ชัยชาญชีพ เป็นอีกหนึ่งเรื่องที่อยากให้ลองหามาอ่านครับ
นานๆทีจะมีการ์ตูนไทยแนว abstract หรือ นามธรรม ที่ดีๆแบบนี้ให้อ่านครับ

ปล ๒. หากคุณสนใจเรื่องวิถีคนของคนโง่ให้มากขึ้น ให้ลองหาอ่านใน GM ฉบับเดือนมกรา ปี 2551 ครับ
ที่ผมนำมาเสนอในบล็อกเป็นแค่มุมมองของผม หากคุณสนใจก็อยากให้ลองหามาอ่านครับ