ก่อนอื่นผมขอสารภาพว่าเอนทรี่ที่แล้ว ผู้รู้สึกว่ามีคนอ่านน้อยกว่าที่คิดมาก
จริงๆเอนทรี่ที่แล้วผมเขียนไว้เป็นภาคสองของเอนทรี่
ระบบการศึกษา ม ปลาย ในจินตนาการของคนธรรมดา
ซึ่งได้ตอบคำถามหลายอันที่หลายคนสงสัยแล้วทิ้งคอมเม้นถามไว้

ถ้าใครยังไม่ได้อ่านเอนทรี่ที่แล้วก็ลองเข้าไปอ่านๆดูหน่อยนะครับ
เอนทรี่ที่แล้วเป็นเอนทรี่ที่ผมตั้งใจเขียนมากอันนึงเลย
เพราะผมนั่งอ่านคอมเม้นทุกอันแล้วพยายามหาคำตอบให้แล้ว
คนที่ทิ้งคอมเม้นไว้ในเอนทรี่ ระบบการศึกษา ม ปลาย ก็ลองเข้าไปดูนะครับ
ไม่ขอดาว (แต่ไม่ปฏิเสธ ถ้าจะให้)แต่ขอเม้นแบบมีสาระนะคร้าบ

คำเตือน: เอนทรี่ชุดนี้ เป็นเฉพาะสิ่งที่ จขบ รู้ หรือ ประสบการณ์ของจขบเท่านั้น
เพราะฉะนั้น มันอาจไม่ตรงใจท่า หรือ ตรงกับสิ่งที่คุณรู้


"OrDiary"
ผมไม่ได้พิมพ์ผิดหรอกครับ
ผมไม่ได้พิมพ์ตกตัว n
แต่เพราะเอนทรี่ของ OrDiary เป็นไดอารี่เล่มหนึ่ง
ที่บันทึกเรื่องราวของคนธรรมดาคนนี้

ทำไมถึง ณ ต่างแดน
เพราะไดอารี่ที่ผมจะเขียน คือ เรื่องของผมที่เคยอยู่ต่างแดนมาก่อน

Prelude ตอนนี้ ผมจะขอเขียนเรื่องราวที่ผมเจอมาพอกล้อมแกล้มละกัน
- ผมเป็นคนธรรมดา ที่ไม่ได้ร่ำรวยอะไร แต่เ- ือก ไปเรียน ณ ต่างแดน
- ต่างแดนนั้นคือเมือง เมลเบิร์น ออสเตรเลีย
- ณ วันแรกที่ผมไป ผมก็หลงทางกลับบ้าน เดินเป็นชั่วโมงซะแล้ว
- เมืองนี้ คนเอเชียเยอะมากๆ โดยเฉพาะ ฮ่องกง แขก และ อินโด
- แทบไม่มีใครทักว่าผมเป็นคนไทย
- มีแต่คนทักว่าเป็นคน เกาหลี จีน ฮ่องกง อินโด มาเลย์ ภูฏาน เนปาล อินเดีย รึเปล่า
- สรุปว่าหน้าข้าพเจ้ามัน mixing asian delight รึไงฟะ
- แล้วพอผมไปทักคนไทย เป็นภาษาไทย ผมโดนถามกลับว่า เป็นคนไทยเหรอ
- อยากจะตอบกลับไปว่า กูเป็นคนวูนูอาตูมั้ง พูดไทยอยู่เนี่ย
- แต่ก็เอาเถิด สงสัยตูจะพูดไทยไม่ชัด
- ผมเคยย้ายบ้านทั้งหมด 5 ครั้ง และทุกครั้งที่ย้าย ผมขนของเอง
- ต้องหาที่อยู่ถูกลงเรื่อยๆ เพราะเงินไม่พอ
- ผมเคยเหลือเงินในกระเป๋าแค่ 5$ และเหลือเงินในธนาคาร 10$ ให้ใช้ทั้งเดือน เพราะที่บ้านมีปัญหา
- ผมเคยสอบตกกลางภาค แล้วพลิกมาทำให้ผ่านตอนปลายภาค
- ผมเคยสมัครงานไปร้อยกว่าที่ ได้งานมาห้าที่ แต่ที่ๆผมตัดสินใจทำมีแค่สองที่
- ผมเคยลองงานร้านอาหารไทย ร้านกาแฟ ร้านขายของชำ ร้านขายปลา
- และงานที่ผมต้องทำก็มี เสิร์ฟ แคชเชียร์ ล้างจาน ทำกับข้าว ล้างห้องน้ำ ทำความสะอาด
  จัดสต๊อก ขนของ ขนขยะ และบางวันทำหลายอย่างพร้อมกัน
- ผมเคยแอบเอาหนังสือไปที่ทำงานอ่าน แล้วกลับบ้านทำการบ้าน
- ผมเคยเดินหลงทางไป สามชั่วโมงกว่าๆ โดยที่เดินไม่หยุด
- ผมเคยเมาครั้งแรกที่เมืองนั้น และเป็นที่ๆผมเริ่มดื่มได้(เท่าแมวดม จากที่ไม่ดื่มเลย)
- ผมเคยมีเรื่องกับเจ้าของร้านอาหาร ที่แกล้งทำท่าจะเบี้ยวผม (แต่จริงๆเขาก็แหย่)

ตอนนี้นึกออกเท่านี้แหละครับ ไว้ที่เหลือจะเขียนเมื่ออยากเขียน

Comment



smilebig smileopen-mounthed smileconfused smilesad smileangry smiletonguequestionembarrassedsurprised smilewinkdouble winkcry

หุหุ

ทรหดมากเลยครับ

อนาคตขอให้เจอเรื่องร้ายน้อยลง


5555sad smile

#1 By dong=ดอง,โด่ง on 2008-05-03 22:26

โอ้ เปลี่ยนชื่อบล็อกแล้ว (ผมพึ่งเขียนแนะนำลงในกระทู้แนะนำบล็อกเองครับ แหะๆ)

ยังไงก็จะติดตามต่อครับ

ปล.เท่าที่อ่านประวัติในเมืองนอก สถานการณ์โหดใช่เล่นsad smile

ปล2.ผมก็เคยเขียนเอนทรี่ตอบคอมเมนท์จากเอนทรี่ที่เคยขึ้นHotครับ เพราะมีคนคอมเมนท์น่าสนใจเยอะมาก ผลลัพธ์ก็คือ ยาวเกินไป ไม่มีคนตอบเลยครับ(คอมเมนท์=0 เลยไม่แน่ใจในจำนวนคนที่อ่านจบ) พอจะเข้าใจความรู้สึกเหมือนกันครับ สู้ๆเน่อ confused smile

#2 By SkyKiD on 2008-05-03 22:52

โอ้ว เอว่าแจ๋วเลยล่ะ ไปอยู่อย่างนี้ ทำอะไรด้วยตัวเอง ไม่ขยันก็อดตาย
ข้อสุดท้ายนี่เป็นเรื่องใหญ่เลยมั้ยนี่ ><
แล้วเดือนนั้นอยู่ได้ไงคะ ตังแค่นั้น...

#4 By ~Resha-Valentine~ on 2008-05-03 23:46

นั้นนะซิ เหลือเงินแค่นั้น...อยากเขียนเมื่อไร

ก็จะตามมาอ่านเมื่อนั้น open-mounthed smile

#5 By ตุ้มเป๊ะ on 2008-05-04 00:22

คึว่าย้ายบ้านเก่งจังนะคะ

อยากย้ายมั่งจัง


อิอิ


อยู่ต่างประเทศก็ต้องอดทนอ่านะคะ


หลายอย่างเลย -*-


อีกหน่อยหนูก้อคงไม่พ้นไปเรียนต่างประเทดแน่ๆ


อากาดก้อหนาว


ภูมิต้านทานก้ะต่ามมมมมม


เอ่อออ...อยากถามอยู่ว่า...











คงทายยยอ้ะปล่าววววววววว อิอิ

#6 By นุ้ง~*ษา*~ on 2008-05-04 08:29

วูนูอาตู

แน่ๆcry sad smile
ตอนนี้เพื่อนของเมย์หลายคนก็ไปเรียนที่ออสฯ ค่ะ
ก็ประสบปัญหาสินค้าราคาแพงตามกระแส
และก็ต้องเดินหางานทำ ตามกระแสอีกเหมือนกันค่ะ
จะว่าไปแล้ว ชีวิตต่างแดนที่ใครหลายคนอยากกจะไป
บางที มันก็ไม่ได้เหมือนฝันเหมือนกันเนอะ

ปล. อันนี้คิดเองค่ะbig smile

#8 By NihaoJAA on 2008-05-04 22:15

พยายามมองโลกแง่ดีเข้าไว้ครับ
สิ่งดีๆยังมีอีกเยอะbig smile
เอ่ออ แบบว่าอ่านแล้วรู้สึกประชดตัวเองยังไงไม่รู้สิ
ประสบการณ์มีค่ามากกว่าเงินทอง(ล่ะมั๊ง)sad smile

#10 By kunt on 2008-05-06 16:21

ไว้้จะอ่านต่อเมื่อพี่อยากเขียน =)

ปล.ไม่ต้องว่างเดี๋ยวแบ่งให้ open-mounthed smile
เดี๋ยวเก็บไว้ให้วันวาเลนไทน์ปีหน้า รอด้วละกัน 555 ถ้ารอไหวนะคะ question
เพื่อนๆ พี่ๆ หลายคนที่ไปเรียนต่อนอก ส่วนมากจะอารมณ์ประมาณนี้ครับ เจอเหมือนๆ กัน ถ้าไม่มีเงินถุงเงินถังหน่อยก็ต้องเป็นบ๋อย เป็นเด็กล้างจาน และแน่นอนทั้งหมดมักจะมีร้านอาหารไทยเป็นเศษเสี้ยวในชีวิตต่างแดนเสมอ

#12 By buggo on 2008-05-06 19:30

อยากมีประสบการณ์ชีวิตแบบนี้บ้างจัง

จะได้เอาไว้เล่าให้ลูกหลานฟัง

คงจะรู้สึกดีมากๆเลยนะ เมื่อวันนึงเรามองกลับไป

เอ้อ..เรานี่ก็เจ๋งเหมือนกันแฮะbig smile

#13 By Minnie on 2008-05-06 20:07

โอ๊ะ -- เรียกว่า -- ผ่านมาได้ -- อย่างภาคภูมิได้ป่าวคะ sad smile


ต้องมีอีกๆๆๆ รอชมๆ -- double wink


อ่อๆๆ แล้ว ที่ วูนูอาตู มี จังหวัดเชียงใหม่รึป่าว question

#14 By Am not the supersTaR~* on 2008-05-07 12:10

หน้าข้าพเจ้ามัน mixing asian delight รึไง
555
คนไทยไม่ค่อยเป็นที่สนใจมั้ง

คงเหนื่อยมากแน่ๆ มีอะไรเป็นแรงบันดาลใจคะ
ถึงได้มีกำลังใจ ผ่านมาได้ด้วยดี(รึป่าว?)

การไปอยู่ต่างแดน ทำให้คนเรามีประสบการณ์มากขึ้นเยอะเลย บางทีแค่ต่างถิ่นก็เหนื่อยได้


#15 By antzzer on 2008-05-10 16:52


อ่านแล้วรู้สึกเลยว่าไม่ธรรมดา..

#16 By 1411 on 2008-05-16 11:20

เขียนอีกน้า...
big smile