OrdinaryMan คนธรรมดา

คำเตือน: เอนทรี่นี้เขียนจากสิ่งที่ จขบ พบเห็น อาจน่าเบื่อไปนิด และไม่โดนใจจ๊อด แต่โดนใจซาร่าแทน

ขอพักเรื่องออสเตรเลียซักครู่ กลับมามองเมืองไทยดีกว่า

แทบจะไม่ได้แตะคอมมาหนึ่งอาทิตย์ แทบจะไม่ได้เล่นเนตมาหนึ่งอาทิตย์
ไปพิจิตร พิษณุโลก อุตรดิตถ์ เชียงใหม่ ปทุมธานี เพชรบุรี และ ประจวบมาครับ
จังหวัดภาคเหนือตามพ่อไปทำธุระ แทบไม่ได้เที่ยว ฮือ
ส่วมปทุมธานี ไปยื่นใบสมัครเข้ามหาลัยมาสองแห่งครับ
เพชรบุรี(ชะอำ)และประจวบ(หัวหิน)นั้น ไปนั่งเล่น นอนกลิ้ง หุๆ

วันนี้ขอกล่าวถึงพิจิตรก่อน เพราะเป็นจังหวัดแรกที่ไปถึงยามเย็น
ผมกับพ่อพักกันที่โรงแรมพิจิตรพลาซ่าครับ
ห้องนอนก็สภาพประมาณนี้

ห้องน้ำก็ ถ้าถ่ายแบบมีแฟลชล่ะก็ วิ้งๆเชียว

แต่ความเป็นจริงหากมิมีแสงแฟลชแล้วล่ะก็...
ว้าก บุปผาราตรี จูออน ชัตเตอร์ ลองของ หรือว่า โกยเถอะเกย์หว่า
อย่าโผล่มาน้า~~~~~~~~

บรรยากาศจากหน้าต่าง กับ เมืองพิจิตรยามเย็น

ร้านอาหารที่ผมไปทานกับพ่อชื่อร้าน ขวัญข้าว ที่อยู่ตรงข้ามโรงแรม
ไม่มีรูปครับ เพราะไม่ได้เอากล้องไป อาหารเขาก็อร่อยดี
แต่ติดใจตรงต้มจืด ไม่ได้คิดว่าเขาจะใส่พริกไทยทุบลงไป
พอกลืนเม็ดพริกไทยไปปุ๊บแล้วมันติดคอ
.
.
.
.
.
มันช่างร้อนแรงราวกับจะแผดเผาลำคอนี้ให้แตกเป็นเสี่ยงๆไปเลย
กินน้ำเข้าไปสามแก้ว น้ำส้มอีกสองแก้ว ยังทรมานอยู่ แถมยังบวมน้ำจนกินข้าวไม่ลงอีก
สิ่งที่ผมทำได้มีแค่ชักดิ้นชักงอ ในจินตนาการ แล้วตีหน้าหมาแก่ ฟอร์มว่า มิมีอะไร
เพราะเพื่อนพ่ออยู่ด้วย เดี๋ยวลงไปดิ้นกับพื้น จะดูมารยาททราม
จากนั้นก็กลับโรงแรม พักให้หายเหนื่อย และ ปล่อยน้ำออกให้หายจุก

หลังจากหายเหนื่อย ผมมองหาเนตใช้ เพราะมันว่างมากแบบไม่มีอะไรทำ
เนตโรงแรมราคา ๕๐ บาท ต่อ ๑๓๕ นาที ตกชั่วโมงละ ๒๕ บาท
แพงไปนิด ผมเลยออกมาเดินหาร้านเนต แล้วก็ได้เจอร้านเกมส์
คนเต็มร้านนั่นไม่เท่าไหร่ แต่เสียงภาษาพ่อขุนรามอันดังสนั่นมากมาย
เลยทำให้ไม่กล้าเข้าร้านซะอย่างงั้น

เนตโรงแรมก็มีปัญหาอีก เนื่องจาก log in ไม่ได้
เข้าหน้า log in มันก็ขึ้นภาษาต่างดาว แก้ encode ก็ไม่ได้
นี่ผมนั่งรถมาพิจิตรนะ ถ้าผมนั่ง UFO มา อาจจะอ่านไอ้ภาษาบาหน้าจอออก
เรียก พนง มา พนง ก็..............เอ่อ ผมทำเองดีกว่า
ไม่ได้ว่าเขานะ แต่เขาไม่มีช่างเทคนิคที่มีความรู้ด้านนี้มากกว่าผมก็ต้องทำใจ
ไปๆมาๆ log in ได้ เนตก็เร็ว.................น้อยกว่า dial up รุ่นเก่าของผมเมื่อหกปีที่แล้วอีก
อืดยังกะศพควายตายลอยน้ำ

สรุป กลับไปใช้เนตที่ร้านเกมส์ดีกว่า

ยามเช้า หลังจากตื่นมา เพราะได้ยินเสียงคุณสรยุทธจากหน้าจอโทรทัศน์ที่พ่อเปิด
หลังอาหารเช้าเช้าลองลงไปใช้เนตโรงแรมอีกที ปรากฏว่า ใช้ได้โอเค เร็วกว่า dial up หน่อยล่ะ
หลังจากใช้เนตซักพักก็ออกไปเดินห้าง แฮปปี้พลาซ่า ซึ่งน่าจะแปลว่าห้างความสุข
แต่เหตุไฉน แทบไม่เห็นคนยิ้มในห้างเลยหว่า
พอเดินไปซื้อกาแฟ คนขายคงเห็นหน้าผมเป็นเป็ด เลยทำหน้าเซ็งเป็ดรึป่าวก็ไม่รู้
พอช่วยเด็กหยิบตะกร้าในซุปเปอร์ให้ สิ่งที่ผมเห็นกลับเป็นหน้างงๆ ราวกับจะถามคำถามผมเป็นคำด่าในใจ
พอผมจะหยิบขนมบนชั้น แล้วมีคนขวางอยู่ ผมพูดว่า "ขอโทษนะครับ"
แล้วจะหยิบขนม เขาก็ไม่หลบ
ผมพูดอีกครั้ง ก็เหมือนลมตดไร้กลิ่นพัดผ่าน
พอหลบไปด้านข้างแล้วเอื้อมหยิบเขาก็ไม่หลบ
แล้วพอผมเลือกของเสร็จ จะคิดตัง ปรากฏว่าแคชเชียร์ทุกช่อง
มีรถเข็นแบบเต็มรถประมาณ 4-5 คันจ่ออยู่

.
.
.
ออกจากซุปเปอร์ตัวเปล่านี่แหละ และสิ่งที่ผมได้มาจากห้างก็มีแค่

รีดเดอร์ไดเจส แถมข้าวตราหงส์ทอง คิดได้ไงเนี่ย

บ๊วยสองถุง ไว้ไม่ให้พ่อหลับก่อนขับถึงเชียงใหม่

คำเตือน๒: รูปข้างล่างนี้ คือรูปของคนธรรมดา อาจทำร้ายจิตใจคนที่อยากเห็นตัวจริงผมได้
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

.

.

.

.

.

.

สภาพลูกหมาตัวดำนอนสลบเป็นตายในห้อง ก่อนจะฟื้นลงไปเล่นเนตให้ชั่วโมงมันหมดๆไป


ตอนแรกมันต้องเหลือ ๓๐ นาที แต่ผมกลับ log in ไม่ได้ อร๊ากกกซ์
เลยจัดการมั่วๆ ไปๆมาๆ ได้มา ๒ ชั่วโมงซะงั้น ระบบมันยังไงหว่า
แต่ผมเหลือเวลาอีกแค่ชั่วโมงเดียวก็จะออกเดินทางแล้ว
เอาเถิด ก็ยังดีแหละ ได้เกินมา ๓๐ นาทีนิดๆ

บ่นเรื่องเนตเยอะ เพราะพิจิตร และ เอนทรี่นี้ เป็นเอนทรี่เดียวและเอนทรี่เดียว
ที่ผมได้แตะคอม เมื่อไปถึงภาคเหนือครับ

ก่อนจะขึ้นไปจัดกระเป๋า แล้วออกเดินทางต่อ.....

โปรดติดตามตอนต่อไป

ปล. ใครมีคำถามเกี่ยวกับออสเตรเลีย ทิ้งไว้ได้เลยนะครับ จะตอบหลังเขียนเอนทรี่ชุดนี้เสร็จ

ปล๒. เพลงในเอนทรี่ที่แล้วเพราะมาก ไม่เชื่อลองไปฟังดูสิครับิ