...Simplest Cafe...

ผมเป็นคนที่มักจะว่าง แต่เขาเป็นคนที่มักจะยุ่ง
ผมเป็นคนที่ไม่ค่อยทำงาน  แต่เขาเป็นคนที่ทำงานหัวหมุนทุกวัน
ผมเป็นคนที่แทบไร้ตัวตนที่มีอิสระ  แต่เขาเป็นคนที่ต้องรับภาระสายตาจากสังคม
ผมเป็นคนที่นอนเกือบตลอด  แต่เขาเป็นคนที่แทบจะไม่นอนเลย

วันเวลาที่ผ่านมา ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่ ที่ผมไม่ได้พบเขา
ระยะทางอาจไม่ได้ห่างกันมากมาย หลายครั้งก่อนหน้านี้อยู่ใกล้กันยิ่งกว่าใกล้เสียอีก
หากแต่ไม่ว่าระยะทางจะใกล้หรือไกล ระยะห่างทางเวลา ได้กำหนดให้เราไม่อาจพบกันบ่อยนัก
อาจเป็นหลายเดือน หรือ หลายปี ที่เราไม่ได้ร่วมสุขกันแม้แต่ครั้งเดียว
หากแต่น่าประหลาด ที่เรายังคงร่วมทุกข์กันอยู่เป็นระยะ มาจนตอนนี้

แม้โลกจะหมุนเวียนเปลี่ยนผันไปทุกวัน ชีวิตของผมได้แปรเปลี่ยนไปทุกชั่วขณะ
ผู้คนมากมายได้ผ่านเข้ามาในชีวิต
หลายคน อาจพบแค่เพื่อเพียงผ่าน
หลายคน อาจได้ร่วมทุกข์ ร่วมสุข กันหลายครั้ง
หลายคน ผ่านมาแล้วลงท้าย ทางใครทางมัน โดยที่ไม่สามารถรู้เหตุผลด้วย
แต่กลับไม่มีใครเลย ที่จะแทนที่เขาได้ แม้ว่าเขาจะไกลห่างสักแค่ไหน
แม้เราจะทำได้เพียงร่วมทุกข์ โดยที่ไม่ได้ร่วมสุขมาเป็นปีแล้วก็ตาม
และส่วนมาก ก็เป็นเขา ที่ได้ร่วมทุกข์ของผมเสียมากกว่า
แต่เขาก็เป็นคนๆหนึ่ง ที่ทำให้ผมรู้ว่าผมยังมีตัวตน และมีคนเข้าใจบ้าง
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ในยามที่ผมเจ็บปวดจนรู้สึกว่าแทบจะไร้ตัวตนไปเลยด้วยซ้ำ

หลายครั้งผมเองก็รู้สึกผิด ที่พบเขาแต่ละครั้ง หากไม่ใช่แค่ต้องการทักทาย
ก็จะเป็นการนำความทุกข์ของผม ไปให้เขาร่วมรับรู้ด้วย แทนที่จะเป็นความสุข
คงเป็นเพราะความทุกข์นั้น ถ่ายทอดผ่านเครือข่ายโทรศัพท์ และ ตัวหนังสือบนโลกไซเบอร์ได้
เพียงแค่ส่งข้อความที่ต้องการจะให้อีกฝ่ายได้รับรู้ผ่านเครือข่ายเหล่านี้เท่านั้น

หากแต่ความสุขที่ต้องการจะร่วมกันนั้น ทำได้เพียงแต่ออกมาพบกันและกัน เพื่อสังสรรค์กันเท่านั้น
และเหตุผลทางเวลา อาจเป็นสิ่งที่ทำให้เรานั้นไม่ได้ออกมาพบเจอกันมาตลอดหลายปีนี้
ทั้งๆที่ผมอยากจะสังสรรค์ เพื่อแบ่งปัน และ ร่วมสุขด้วยกันสักแค่ไหนก็ตาม

หากเขาพอจะมีโอกาส เขาไม่เคยปฏิเสธ ที่จะรับรู้เรื่องราวของผมเลย
อาจเป็นเพราะเรามีอะไรหลายอย่างที่คล้ายคลึงกัน เขาจึงรับในตัวตนที่แท้จริง และความรู้สึกนึกคิดของผมได้
อาจเป็นเพราะเหตุผลนี้ เขาจึงสามารถรับรู้ความรู้สึกของผมได้เป็นอย่างดี
และอาจเป็นเพราะเหตุผลนี้ เขาจึงสามารถรับรู้ความเจ็บปวดของผมได้ดีที่สุด
แม้ในยามที่ผมไม่สามารถอธิบายออกมาได้เป็นคำพูดใดๆเลยก็ตาม

หากผมและเขาเขียนจดหมายหากัน แทนการคุยบนโทรศัพท์และสื่อสารผ่านตัวหนังสือบนหน้าจอได้
คงจะมีจดหมายที่ผมส่งหาเขา เพื่อให้เขาร่วมทุกข์เป็นกอง จนจำไม่ได้ว่าเป็นฉบับที่เท่าไหร่
แต่ขอเลือกข้อความนี้แทนจดหมายฉบับที่ ๙๙ ก็แล้วกัน

ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ เราจะได้พบกันอีก แต่ก็ดีใจจริงๆนะ ที่อยู่ร่วมทุกข์ด้วยมาจนวันนี้
แม้ระยะห่างด้านเวลาจะมากเท่าไหร่ ก็จะมีเวลามีร่วมทุกข์กัน จนวันนี้
ถึงแม้จะบอกย้ำหลายครั้ง ว่าไม่ต้องขอบใจ คนกันเองอยู่แล้ว แต่ก็อดไม่ได้ ที่อยากจะบอกว่า

ขอบใจจริงๆว่ะ


"เพื่อนรัก"

เพื่อนรักเป็นหนึ่งในสิ่งทีชีวิตผู้ชาย ที่เราอยากคุยด้วยมากกว่าผู้หญิงจริงๆ