...Simplest Cafe...

"อย่าไปคิดถึงมันมาก"

คำพูดยอดนิยม เวลาเราต้องการจะปลอบใจใครสักคน ที่กำลังมีปัญหา
แน่นอนว่าเป็นคำแนะนำที่ยากจะปฏิเสธว่า มันเป็นวิธีที่ถูกต้องที่สุด
แต่ในหลายๆครั้ง มันก็ไม่ใช่สิ่งที่ทำได้ในเวลาอันสั้นเสมอไป
และคำๆนี้ ก็อาจไม่ใช่สิ่งที่ดีที่สุด ที่ควรพูดออกไปเช่นกัน

จริงอยู่ว่า การหยุดคิดเรื่องที่เลวร้ายทั้งหมด มันเป็นสิ่งที่ดีที่สุดที่ควรกระทำ
แต่การจะหยุดตะกอนความคิดที่ยังฟุ้งอยู่ท่ามกลางวังวนภายในจิตใจในทันทีนั้น
คงไม่ใช่เรื่องง่ายนัก อาจจะดูเป็นไปไม่ได้เลยเสียด้วยซ้ำ และยิ่งกว่านั้น
หากเราพยายามไปหยุดยั้งมัน ก็คงไม่ต่างกับพยายามหยุดตะกอนที่ฟุ้งในน้ำ
ที่ไม่อาจแม้แต่จะจับต้องได้ ซ้ำร้าย อาจทำให้มันฟุ้งกระจายยิ่งกว่าเดิมก็เป็นได้
ตะกอนความทรงจำที่เลวร้าย อาจแผ่ซ่านกระจายยิ่งกว่าเดิม ทำให้แผลในใจนั้น
ใช้เวลาเยียวยามากขึ้น หรืออาจแม้แต่สาหัส หรือ เลวร้ายยิ่งกว่าเดิมก็เป็นได้

ความเจ็บปวดจนน้ำตาเอ่อล้น ในยามที่ตะกอนแห่งความเศร้าเหล่านั้นฟุ้งขึ้นมา
อาจจะเจ็บ จะอยากจะหลีกหนีไปให้ไกล  อาจจะปวดราวกับใจจะแตกเป็นเสี่ยงๆ
อาจอึดอัด ราวกับจะกระอักสิ่งเหล่านั้นออกมา  อาจจะเหนื่อยอ่อนล้าจนใจเราชินชา
หลายครั้ง เราไม่อาจหยุดปัจจัยหลายๆสิ่งที่ทำให้ตะกอนแห่งความเศร้านั้นฟุ้งขึ้นมาได้
หลายครั้ง เราอาจต้องพบเจอกับสิ่งเหล่านั้นทุกๆวัน โดยไม่อาจหลบเลี่ยงหลีกหนีได้
หลายครั้ง ที่เรารู้เหตุผล และ สิ่งที่ควรกระทำ แต่จิตใจกลับไม่สามารถทำตามได้
และที่สำคัญ มันยังตราตรึงอยู่ในความทรงจำที่ไม่อาจถอนออกมาเพื่อทิ้งมันไปได้

ในเมื่อหลีกหนีไม่ได้ สิ่งที่ทำได้ก็คงมีแค่ต้องเผชิญ หรือ ยอมรับในสิ่งที่เป็น
แต่ก็คงไม่ง่ายนัก เพราะเรื่องแรงจะหนียังแทบจะไม่มี นับประสาอะไร กับเผชิญหน้ากับมัน
หากแต่จะให้ยอมรับในสิ่งที่เป็น ก็กลับยากไม่แพ้กัน ถ้าใจเราไม่ต้องการ
สภาพไม่ต่างกันคนที่ไร้ทิศทาง ไม่อาจรับรู้ได้ว่าสิ่งที่ต้องการจริงๆนั้นคืออะไร

ในยามที่ตะกอนแห่งความเศร้ายังฟุ้งอย่างรุนแรงภายใจจิตใจ คงยากที่จะหาสิ่งที่เราต้องการอย่างแท้จริงได้
แม้แต่การรับฟังคำแนะนำผู้อื่น อาจทำให้เราสับสนท่ามกลางวังวนเหล่านั้นยิ่งกว่าเดิมได้
แต่หากเพียงแค่ได้กำลังใจ หรือ คำแนะนำที่เราต้องการ จากคนที่เข้าใจความรู้สึกของเราจริงๆ
ถ้อยคำที่สื่อมากกว่าแค่เพียง "อย่าคิดมาก" ที่สามารถสื่อถึงจิตใจของเราได้
ตะกอนที่ฟุ้งกระจาย อาจสงบนิ่งกว่าเดิม และอาจระงับ หรือแม้แต่หยุดจิตใจที่ฟุ้งซ่านของเราให้นิ่งลงได้
แม้ว่าในบางครั้ง จะหยุดได้เพียงชั่วขณะหนึ่ง แต่ก็ทำให้คนเราเข้มแข็งมีกำลังใจจะเดินต่อไปได้บ้าง

สิ่งสุดท้าย ที่จะหยุดความคิดที่ฟุ้งซ่าน และรวบรวมตะกอนที่ฟุ้งกระจายได้ คงมีเพียงแต่

"ยาเวลา"

สิ่งเดียว ที่จะรวบรวมตะกอนความเศร้าให้ตกผลึกเป็นก้อน จนเราสามารถจับต้องได้
ความทรงจำที่แสนเศร้า แม้เวลาที่เลยผ่านไม่อาจจะทำให้มันจางหายไปได้
แต่ก็ทำให้มันตกผลึกจนเราจับต้องได้ และเมื่อเราจับต้องได้
ตอนนั้น เราคงจะสามารถจัดการเก็บความทรงจำที่แสนเศร้าเอาไว้ได้
และมีกำลังจะก้าวเดินต่อไปพร้อมกับผลึกความเศร้าในใจ
โดยไม่ "คิดมาก" กับมันอีก